Ken je dat gevoel? 

Je wilt er zo graag bij horen, bij dat stoere groepje. Die jongens met die mooie kleren en de vetste schoenen. Jij ziet ze staan en denkt “zij hebben het goed voor elkaar”. Ze hebben geld en rijden mee in mooie wagens. Je komt thuis en schopt je afgetrapte schoenen gauw in de kast en de jas die je al een tweede jaar draagt gooi je neer in de gang.  

Op je kamer denk je na over hoe het zou zijn. Je hebt je ouders al een paar keer gevraagd om nieuwe kleding, maar die geven aan dat het er even niet in zit. 
Op je telefoon zoek je en scroll je doelloos, je gaat nergens heen en je kijkt niet eens echt.  

Er waren veel zorgen over de veiligheid in dit gezin. En dan met name over de rol van vader. Inmiddels blijft vader echter in beeld bij de GGZ, worden er zo nu en dan laagdrempelige huisbezoeken gedaan door de politie en kan de hulpverlener van de kinderen ook met vader in gesprek gaan. Dit betekent dat hij – ondanks eerdere terughoudendheid – nu betrokken blijft bij het leven van zijn kinderen. Een kleine, maar veelbetekenende stap richting veilig contact en een duurzame relatie. En dat is te danken aan het MDA++.

Jij hebt ons klem. Vier jaar lang hebben we met elkaar gebouwd. En nu het goed genoeg gaat, en we willen afschalen, weiger je ons te laten gaan.